جشن سده
( سه + داه = سه زنخدا )

جشن ِ هفت هفته

جشن همکاری سه زنخدای ِ
قداست جان باهم :
سیمرغ + آناهیت + آرمیتی

خرّم روز
جشن دموکراسی است
از روز یکم تا هشتم ماه ( دسامبر )

روز ۲۲ تا ٢۴ دی ( دسامبر )

روز جشن زایش جمشید وخورشید باهمست
دی و دسامبر ، هر دو دراصل ماه دهم بوده اند

خورشید و جمشید
( نخستین انسان ) همزادند

چهار جشنی که در آغاز چهار هفته ماهِ دی ( دسامبر ) ،
بنام عیسی گرفته میشوند ، جشنهای ایرانی اند

« ملتی که جشنهایش را
از دست میدهد ، بی هوّیت میشود »

خدای ایران ، جهان و انسان را
با شیوه « جوانمردی »
میآفریند ، نه با « امر»

خدای ایران : اصل ِ جوانمردی یا خودافشانی

نخستین جوانمرد در فرهنگ ایران :
لنبک آبکش = سیامک = سیمرغ

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم
فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم

« اندیشیدن ِ بنیادی »

فرهنگ ایران
فرهنگِ پیدایشی است

فرهنگ ایران ، گِرد محوِر « بُندهش » میگردد
نه گِرد محورِ « اسطوره »
بُندهش = پیدایش و تراوش وزایش از بُن
فرهنگشهر، برسر اندیشهِ « پیدایشی بودن قانون و نظم و ارزشهای اخلاقی » استوار است
قانون و نظم و ارزشهای اخلاقی، از گوهر خود انسان و اجتماع ، پیدایش می یابد

قانون و نظم و حکومت و اخلاق و دین و بینش در فرهنگ ایران ، مقولات
« پیدایشی » بوده اند

چرا ایرانیان ، اصطلاح « بُندهش » را بکار میبردند و واژه « اسطوره » را بکار نمی بردند ؟
چون با اصطلاح « بُندهش » ، فلسفه « پیدایشی » را ، بنیادِ فرهنگِ خود میسازند